مهم‌ترين مطالبى كه در مورد اين داروها بايد هميشه در مد نظر گرفت اين است كه هر آنتى بيوتيك را فقط در موارد خاصى بايد به كار برد و تشخيص آن هم فقط به عهده لابراتوار است . در كشورهاى اروپا و آمريكا تا نوع ميكروب در آزمايشگاه معلوم نشود ، داروهاى آنتىبيوتيك تجويز نمىكنند زيرا طبق ضرب المثل معروف هيچ گلى بىخار نمىشود ، آنتى بيوتيك‌ها در ضمن منافعى كه دارند ضررهايى هم دارند و آن‌گاه اگر در غير مورد به كار روند ضررهاى آن‌ها چندين برابر خواهد بود ( ضررهاى جانى و مالى غير قابل جبران ) . متأسفانه ، در كشور ما اين مسئله ابدا رعايت نمىشود . خوب به خاطر دارم ، چند سال قبل كه در يكى از شهرهاى بزرگ ايران ، چند ماه اقامت داشتم و در آن موقع فقط ، دو سه آنتىبيوتيك كشف شده بود و پنىسيلين شهرت جهانى پيدا كرده بود ، روزى به يكى از داروخانه‌ها رفتم ، مدير داروخانه باب اعتراض و شكايت را گشود كه اين چه وضعى است و آيا معنى علم طب اين است كه هركس از موى سر تا ناخن پا ، هر بيمارى كه داشته باشد بايد پنىسيلين تزريق كند ؟ يا اشخاص عادى هم اگر چاق باشند و بخواهند لاغر شوند يا اگر لاغر باشند و بخواهند چاق شوند بايد پنىسيلين تزريق كنند ؟ مىگفت ، بدون اغراق ، 90 درصد از فروش روزانه ما پنىسيلين است كه يا طبق تجويز اطبّا مصرف مىشود يا خود مردم مىخرند و تزريق مىكنند . اين وضعيت آن موقع بود ، امروز كه انواع اين آنتىبيوتيك‌ها زياد شده است ، به راستى مىتوان گفت كه شيرازه امور پزشكى از هم گسيخته شده و ماجراى بزرگى به وجود آورده است كه ضررهاى مالى و جانى آن براى مردم از حد و اندازه خارج است زيرا آن‌قدر مردم خود را به اين داروها علاقه‌مند نشان مىدهند كه پزشك اگر مخالف تجويز آن‌ها هم باشد ، در قابل فشار و اصرار مردم ، چاره‌اى جز به كار بردن ندارد و ديگر كسى آن‌قدر توجه ندارد كه اين